بلوچ‌ها یک ملت هستند و هر ملتی حق تعیین سرنوشت ملی دارد. بلوچ‌ها می‌خواهند حق خود را برای داشتن یک کشور مستقل از طریق مذاکره و حل و فصل مسالمت‌آمیز محقق کنند. با این حال، رهبران ایران باید مسیری را برای همزیستی در منطقه ترسیم کنند. استقلال آرزوی اساسی اکثر بلوچ‌ها است.
مبارزه برای خودمختاری ملی در میان گروه‌های قومی مختلف در ایران، وضعیتی بسیار ناپایدار است که در آستانه تشدید قرار دارد. اگر به آن رسیدگی نشود، می‌تواند به طور بالقوه دولت مدرن ایران را آنطور که ما می‌شناسیم تضعیف کند و به یک درگیری قومی ویرانگر تبدیل شود.
بلوچ‌ها سابقه خودمختاری دارند و ممکن است دیر یا زود، حمایت خارجی دریافت کنند که قویاً از ادعاهای آنها برای خودمختاری ملی پشتیبانی می‌کند. علاوه بر این، جنگ‌های بلوچ‌ها برای خودمختاری ملی ممکن است خشونت‌آمیزتر و طولانی‌تر از سایر درگیری‌های داخلی در ایران باشد.
برخی از رهبران گروه‌های اقلیت ایرانی از ایده حق تعیین سرنوشت ملی برای به چالش کشیدن دولت مرکزی استفاده می‌کنند. هدف آنها کسب قدرت از طریق افزایش نفوذشان است. در این زمینه، ادعاهای حق تعیین سرنوشت در درجه اول برای کسب منافع سیاسی یا اقتصادی از دولت مرکزی به کار می‌رود.
آرمان خودمختاری همچنین به موضوعی مشروع در بحث‌های بین‌المللی تبدیل شده است، زیرا گروه‌های اقلیت به طور فزاینده‌ای از آن برای کسب منافع از دولت‌های خود استفاده می‌کنند.
تبعیضی که اقلیت‌های ملی در ایران با آن مواجه هستند، از نظر اندازه و شکل متفاوت است. بنابراین، حق تعیین سرنوشت، مطالبه اساسی هر اقلیت ملی نیست. برخی از گروه‌هایی که سابقه خودمختاری یا حمایت خارجی دارند، آن را با جدیت بیشتری نسبت به اقلیت‌های آسیب‌پذیر دنبال می‌کنند.
این نشان می‌دهد کسانی که می‌توانند دولت را به چالش بکشند، اغلب از ادعاهای خودمختاری به صورت استراتژیک استفاده می‌کنند. درگیری‌ها بر سر خودمختاری کشنده‌تر و قوی‌تر از درگیری‌های مبتنی بر طبقه، مذهب یا سایر ایدئولوژی‌ها هستند. بنابراین، خودمختاری فقط وسیله‌ای برای کسب قدرت نیست. با توجه به جدی بودن این درگیری‌ها و اهمیت روزافزون خودمختاری برای برخی از اقلیت‌های ملی، سیاست‌گذاران داخل و خارج از ایران باید به درخواست بلوچ‌ها برای خودمختاری ملی توجه جدی داشته باشند.
@وزارت امور خارجه
@CarnegieEndow
@kedar_mordechay